بیمارستان صحرایی امام حسین (علیه السلام)

بیمارستان صحرایی امام‌حسین(علیه السلام) در کیلومتر‌۷ جاده شهید شرکت (جاده انشعابی از شرق جاده اهواز– خرمشهر و بین ایستگاه حسینیه و دارخوین) قرار دارد. این بیمارستان صحرایی در سال ۱۳۶۱ در ابتدا به صورت سوله‌هایی با آهن و پلیت ساخته شد که بعدها و همزمان با عملیات کربلای۴، بیمارستانی بتونی و با مساحت ۳۵۵۱ مترمربع در کنار آن احداث و به بهره‌برداری رسید. این بیمارستان که توسط وزارت‌ مسکن و شهرسازی و قرارگاه مهندسی خاتم‌الانبیاء(صل الله علیه و آله و سلم) جهت پشتیبانی و مداوای مجروحین عملیات کربلای ۵ و عملیات والفجر ۸ ساخته شد، توسط بهداری رزمی جنوب اداره می‌شد. این بیمارستان که با ارتفاع ۵/۱ متر خاک کاملا استتار و با ۵/۰ متر ماسه و قطعات بتونی در برابر بمباران و موشکباران مقاوم شده بود، یکی از مجهزترین بیمارستان‌ها در نوع خود بود و در آن تقریباً تمامی امکانات یک بیمارستان شهری تدارک دیده شده بود و علاوه بر پذیرش مجروحین جنگی، مصدومین شیمیایی را نیز پذیرش می‌کرد. این بیمارستان به گونه‌ای مجهز شده بود که دارای رادیولوژی، بانک خون، ۸ اتاق عمل، ۲۵ تخت اورژانس برای مجروحین عادی و ۲۰ تخت اورژانس برای مصدومین شیمیایی، داروخانه، بخش ICU و آزمایشگاه،۱۴۵۰ نفر پزشک و کادر مرتبط پزشکی و۱۲۰ نفر کادر اجرایی بود. از همان بدو شروع به کار و راه‌اندازی، قسمت‌های مختلف این بیمارستان استعداد لازم را جهت ارائه خدمات درمانی به مجروحین، به‌دست آورد. به طوری که محل اورژانس آن که از دو سالن عمود بر هم تشکیل می‌شد، در موقع پدافند به عنوان نقاهتگاه و در هنگام آفند، به عنوان  اورژانس برای پذیرش مجروحین بدحال، مورد استفاده قرار می‌گرفت. مناطق زیر پوشش این بیمارستان صحرایی از خرمشهر(محلّی که رودخانه کارون،آبادان را از خرمشهر جدا می‌کند) تا زید و در صورت نیاز حداکثر تا صحرای کوشک امتداد می‌یافت. اورژانس‌های مستقر در محورهای عملیاتی شلمچه، زید، کوشک، طلائیه و خرمشهر، مجروحین خود را از طریق جاده‌های خرمشهر، شهید صفوی، امام رضا(ع) و زید به این بیمارستان منتقل  می‌کردند. در سال ۱۳۶۷ و پس از پذیرش قطعنامه۵۹۸، در جریان هجوم مجدد ارتش عراق به جاده اهواز- خرمشهر و سه‌راه حسینیه، بیمارستان امام‌حسین(ع) در آستانه سقوط قرارگرفت و دشمن تا ۲ کیلومتری این بیمارستان پیش‌روی نمود. این بیمارستان در طول جنگ منشاء خدمات بسیار ارزنده‌ای به رزمندگان اسلام بود و نقش بسیار مهمی را در مداوای مجروحین جنگی و خصوصاً مصدومین ناشی از بمباران شیمیایی دشمن ایفا نمود.